Συχνές Ερωτήσεις | Επικοινωνία | Σύνδεσμοι | Χορηγοί
ΠροφίλΑσθένειαΠεριοδικόΝέα/ΑνακοινώσειςMediaΙστορίεςΕπιστημονικές Εξελίξεις
Ασθένεια

Ποια τα συμπτώματα;

Ποιές οι μορφές;

Τρόποι αντιμετώπισης
περισσότερα 
Νέα / Ανακοινώσεις

Συγκέντρωση Γονέων-Ιατρών του Συλλόγου Άρτεμις

Ευχές από τον Σύλλογο Άρτεμις για την Ιστιοκύττωση

28th Nikolas Symposium 12 Μαΐου 2018
περισσότερα 
    Συχνές Ερωτήσεις

    Τι είναι η LCH;

    Τι προκαλεί την LCH;

    Τι είδους προβλήματα μπορεί να δημιουργηθούν;
    περισσότερα 
    Αρχική ΣελίδαΣυμπόσια

    2/5/2008: 18th Nikolas Symposium

    "Υποστηρίζει η φλεγμονή την ανάπτυξη των κυττάρων στην Ιστιοκυττάρωση Κυττάρων Langerhans (LCH);" Περίληψη του 18ου Συμποσίου Nikolas, Λουτράκι, 2-5 Μαΐου 2008 Η εύρεση της προέλευσης της κυτταρικής διαταραχής στην ιστιοκυττάρωση κυττάρων Langerhans (LCH) και η διόρθωσή της παραμένει μια συνεχής πρόκληση για τους κλινικούς ιατρούς και τους επιστήμονες βασικών επιστημόνων που συγκεντρώνονται ετησίως στο Συμπόσιο Nikolas. Στο παρελθόν, είχε εξαχθεί το συμπέρασμα ότι τα παρεκκλίνοντα κύτταρα που ομοιάζουν με όγκο στην ιστιοκυττάρωση κυττάρων Langerhans ενεργοποιούν το σχηματισμό ενός φλεγμονώδους περιβάλλοντος που αποτελείται από φυσιολογικά λευκά αιμοσφαίρια. Η τοπική αυτή φλεγμονή πιθανά παίζει σημαντικό ρόλο στην διατήρηση της χρόνιας νόσου. Προκειμένου να αναλύσει αυτήν την έννοια περαιτέρω, η οργανωτική επιτροπή αποφάσισε να αφιερώσει τη συνάντηση του τρέχοντος έτους στο ρόλο του φλεγμονώδους περιβάλλοντος στην ανάπτυξη των παρεκκλινόντων κυττάρων. Στην έρευνα για τον καρκίνο, αναγνωρίζεται πλέον ότι τα κύτταρα του όγκου εξαρτώνται κατά πολύ από το περιβάλλον που επιτρέπει την ύπαρξή τους. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και για τα κύτταρα της ιστιοκυττάρωσης κυττάρων του Langerhans (LCH). Στα πλαίσια του συμποσίου, αναλύθηκε εκτεταμένα ο τρόπος με τον οποίον τα κύτταρα του όγκου μπορούν να ενεργοποιήσουν ένα περιβάλλον που να υποστηρίζει την ανάπτυξή τους. Αυτό φαίνεται ότι έχει πολλές διαφορετικές όψεις. Για παράδειγμα, πολλοί όγκοι ενεργοποιούν την ανάπτυξη αιμοφόρων αγγείων, δίδοντας έτσι την δυνατότητα στα κύτταρα του όγκου να τρέφονται. Επιπλέον, η φλεγμονή που συσχετίζεται με τους όγκους, καταστέλλει ισχυρά την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να επιτεθεί στα κύτταρα του όγκου. Υπάρχουν πολλαπλοί μηχανισμοί για μια τέτοιου είδους ανοσοκαταστολή. Δεν παράγονται μόνον κατασταλτικές ουσίες που προσομοιάζουν με ορμόνες και που αναστέλλουν τα ανοσοποιητικά κύτταρα, αλλά ταυτόχρονα εξαλείφονται μέσω της φλεγμονής και θρεπτικά συστατικά, απαραίτητα για τα κύτταρα τελεστές του ανοσοποιητικού, όπως ειδικά αμινοξέα. Η μείωση και ελάφρυνση αυτής της καταστολής ενδεχομένως παρέχει δυνατότητες για καινοτόμες θεραπευτικές προσεγγίσεις. Αρκετές παρουσιάσεις στο συμπόσιο αφορούσαν συγκεκριμένα στις νεώτερες εξελίξεις σχετικά με τα κύτταρα LCH. Η τεχνολογική πρόοδος η οποία τώρα επιτρέπει τη μελέτη του μοριακού προφίλ των κυττάρων LCH οδήγησε σε ορισμένες εκπλήξεις, καθώς αυτά τα κύτταρα φαίνεται να διαθέτουν λιγότερες παρεκκλίσεις σε μοριακό επίπεδο απ? ότι υποψιαζόμασταν στο παρελθόν. Επιπλέον, η πρόταση από προηγούμενες μελέτες ότι τα κύτταρα LCH ομοιάζουν με τα καρκινικά κύτταρα, επειδή όλα προέρχονται από ένα κύτταρα προέλευσης, ενδέχεται να χρήζει επανεξέτασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, επίσης φυσιολογικά κύτταρα Langerhans μπορεί να προκύπτουν από μία και μόνη πηγή και έτσι, τα κύτταρα LCH ενδέχεται από αυτήν την άποψη να είναι λιγότερο μη φυσιολογικά απ? ότι πιστεύονταν στο παρελθόν. Πρόσφατες πειραματικές μελέτες σε ποντίκια έχουν δείξει μια πιθανή εναλλακτική πηγή κυττάρων LCH. Βρέθηκε ότι τα κύτταρα Langerhans όχι μόνον προκύπτουν σε στιβάδες, όπως στο δέρμα, αλλά ότι παρόμοια κύτταρα υπάρχουν σε άλλα μέρη, όπως στα λεμφοειδή όργανα ή στο συνδετικό ιστό κάτω από το δέρμα. Δεδομένου ότι αυτά τα νέα κύτταρα τύπου Langerhans είναι πιο άμεσα συνδεδεμένα με τα πρόδρομα κύτταρα στο αίμα και στο μυελό των οστών, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι τα παρεκκλίνοντα κύτταρα LCH προέρχονται απευθείας από αυτά τα πρόδρομα κύτταρα και όχι απαραίτητα από τα κύτταρα στις στιβάδες. Αυτό θα εξηγούσε την συχνή παρουσία βλαβών LCH σε μέρη εκτός του δέρματος όπως στα οστά ή στους λεμφαδένες. Συνολικά, το Συμπόσιο Nikolas αυτού του έτους φάνηκε ότι αποτέλεσε (για άλλη μια φορά) ένα συναρπαστικό επιστημονικό περιβάλλον το οποίο συγκέρασε τις τελευταίες πληροφορίες για την ιστιοκυττάρωση κυττάρων Langerhans (LCH) και οδήγησε σε ζωηρές συζητήσεις που είναι ουσιώδεις για την ανάπτυξη μιας λογικής θεραπείας αυτής της αινιγματικής νόσου.


     λίστα |  επιστροφή